Welkom kleine Bram

Welkom kleine Bram

Eindelijk is het zo ver. Hier hebben we zeer lang naar uitgekeken. op 24/04 werd onze Kobe* grote broer van Bram. Een stevig kereltje van 4,025kg en 53cm.

Bram-01

Het zijn een helse 9 maanden geweest. Mensen zeggen altijd dat je moet genieten van een zwangerschap. Misschien voor velen wel. Maar voor mij was het allesbehalve genieten. Je kan je nu afvragen hoe een vader nu niet kan genieten van een zwangerschap. De moeder, ok. Die heeft alle lasten erbij. Maar begrijp mij niet verkeerd… uiteraard waren er veel momenten dat WE konden genieten. Jawel, we. Vooral wanneer de schopjes voelbaar zijn, dan is het genieten. Maar tegelijkertijd ben je ook op geen enkel moment nog gerust. Zeker niet als je even niets meer voelt. Of de periode tussen de moment dat Sindy niet meer misselijk was en de moment dat de bewegingen voelbaar zijn. Dat zijn stresserende momenten omdat je in een blinde periode zit waar je buiten het buikje dat langzaam groeit eigenlijk geen gevoel hebt dat je zwanger bent. En van zodra het einde van de zwangerschap nadert, begin je je opnieuw meer en meer zorgen te maken. Je leest en hoort in de krant wat berichten zoals het bericht van Sergio Herman en zijn vrouw die hun kindje hebben verloren op het einde van de zwangerschap. Dat zijn dingen die je echt niet wil lezen op zo momenten. Zeker niet als je zelf in die schoenen hebt gestaan. Dan is elk signaal een paniekmoment.

Maar uiteindelijk kan je echt niets doen om het meer draaglijk te maken. En dat is frustrerend. Naar het einde toe heb je zowiezo meer controles en je kan op elk moment van de dag en zoveel als je wil, langsgaan op de materniteit om even aan de monitor te liggen als je even ongerust bent of je zorgen maakt. Men moedigt dit zelfs aan. Maar dit neemt de zorgen maar even weg want wij weten dat het een kwestie van uren kan zijn. Je kan een perfecte monitor hebben, naar je wagen stappen op de parking en het kan daar al mislopen. Ze geven eigenlijk een vals gevoel van zekerheid. Maar het is wel goed dat deze er zijn, zodat je af en toe toch nog die bevestiging krijgt dat het nog OK is. Ook al weet je dat dit niets wil zeggen. Het liefst van al zou je willen dat je vrouw 24/7 aan de monitor ligt. Maar dit is uiteraard praktisch niet realistisch…

Bram was uitgerekend voor 29/04. Maar op 14/04 werd ik iets na middernacht wakker gemaakt door Sindy die naast het bed stond te trillen op haar benen. Mijn eerste reactie was: “Is er nog beweging?”. Want ik vreesde een zelfde scenario als bij Kobe*. Gelukkig kreeg ik bevestigend antwoord. Meer dan genoeg beweging. OK… next step. Wat gaan we doen? Nog afwachten of eens bellen met materniteit? Afwachten was geen optie, dat was klaar en duidelijk. Ondanks het feit dat er beweging was, was er toch nog altijd een ongerustheid. Dus gebeld naar materniteit. Zij kenden de voorgeschiedenis en namen ook geen risico… kom maar naar materniteit. Daar hebben we aan de monitor gelegen en bleken het oefenweeen te zijn maar was er ook reeds 4cm opening. Verder was er volop beweging in de buik, en een gezond hartslagje op de monitor. Weer een beetje gerustgesteld. Maar de vroedvrouw twijfelde om ons gewoon terug naar huis te sturen en na consultatie met de gynaecoloog van wacht hebben ze beslist dat we mochten blijven en werden we verhuisd naar het verloskwartier. Daar hebben we dan gelegen en gewacht… uiteindelijk bleef het bij 4cm. 16u later was er nog steeds geen vooruitgang. Dan hebben we beslist om het af te breken. Sindy is wel nog een nacht gebleven ter observatie. Dit was het begin van de meest stresserende 2 weken uit mijn leven.

Gedurende die 2 weken hebben we ettelijke keren aan de monitor gelegen. Vrijdag 21/04 moesten we op controle bij de gynaecoloog en die stelde voor om niet langer te wachten en het lot niet langer te tarten. Hij zou maandag 24/04 de vliezen gecontroleerd breken.
Toen we ‘s maandagsmorgen ons aan het installeren waren op de kamer heeft onze meneer echter eigenhandig de vliezen gebroken en zijn we verhuisd naar de verloskamer. Daar hebben we nog tot 14h15 moeten wachten op de bevalling zelf. Omdat onze grote vriend geen seconde stil lag hebben ze beslist om de uitwendige monitor te vervangen door een STAN-monitor, waarbij een electrode rechtstreeks op het hoofdje wordt geplaatst om zo een accurate meting te hebben en ook een indicatie te hebben wanneer de baby in nood zou verkeren nog voor dit effectief het geval zou zijn. Een hele geruststelling.
Maar je ziet dan op die monitor bij elke contractie de hartslag van de baby naar beneden duiken… perfect normaal zegt men ons. Hij mag enkel niet te dikwijls te diep zakken omdat hij dan van te ver moet terugkomen na elke wee. Als je dan bij elke wee even hoort dat de STAN geen hartslag registreert gedurende een seconde of 5, dan voel je die paniek weer naar boven komen. We bekijken elkaar… keizersnede… NU! De vroedvrouw knikt begrijpelijk en belt de gynaecoloog. Die vindt het echter nog te vroeg om nu te beslissen. Komaan vriend! Ik sterf hier van de stress!

Om 14h is de gynaecoloog dan gearriveerd en is men eraan begonnen. Om 14u15 was het achter de rug. Maar hij heeft zich niet zomaar gewonnen gegeven. Zijn hoofdje lag in de verkeerde richting. Hierdoor was een keizersnede nog steeds niet uitgesloten. Maar men wilde eerst proberen via een gewone bevalling door gebruik te maken van een kiwi-cup en dan tijdens het persen het hoofdje te draaien. Tegelijkertijd werd de kinderarts verwittigd om af te komen. Blijkbaar routine wanneer ze zo’n cup gebruiken. Men is er in geslaagd om het te draaien en het team in de operatiezaal dat klaarstond voor een keizersnede uit te voeren, mocht beschikken. Er was echter wel een groot probleem. Het hoofdje was wel gedraaid, maar de romp niet volledig. Hierdoor zat een schoudertje klem. Als je ooit een gynaecoloog wil zien paniekeren, dit was zo’n moment. Nu was het een kwestie van minuten… het moest nu gebeuren want de baby verkeerde in nood. Een extra knipje, even met 2 extra duwen op de buik, met 2 trekken aan die cup… geen prettig moment! De dokter was net binnen toen men Bram gehaald had en die heeft hem direct meegenomen naar de recovery ernaast om hem de eerste zorgen te geven. Geen geween, geen gekreun… Het heeft slechts een minuutje geduurd, maar het leken uren… dan ineens een gil, een ween. Hij heeft het gehaald! Alle emoties de vrije loop!
We hebben hem dan een minuutje gezien en vastgehad. Daarna heeft hij 3 dagen op neonatologie gelegen om terug op krachten te komen want hij had het echt moeilijk die eerste uren.

Maar alles is goed gekomen. Onze jongen had ongetwijfeld een beschermengel die over hem heeft gewaakt.

Nu kunnen we beginnen aan het volgend hoofdstuk in ons leven. Kobe* zal altijd onze eerstgeboren zoon blijven maar hij is in goede handen waardoor we onze aandacht nu kunnen geven aan Bram die naast zijn ouders ook zijn grote broer heeft die over hem zal waken.

We zijn ondertussen 2 weken verder. Bram is een guitig baasje met een enorme eetlust 🙂 Heeft hij waarschijnlijk van de papa. 

Bram-02 Bram-03

Ik probeer mijn enthousiasme wat beperkt te houden omdat ik weet dat er mensen mijn posts over Kobe* hebben gelezen en hebben gereageerd dat ze ook met dergelijke zaken worstelen en zij niet zoals ons het geluk hebben om alsnog zo’n wondertje te mogen verwelkomen. Voor hen kan ik enkel maar hopen dat er ook goed nieuws volgt. De hoop niet opgeven klinkt cliché, maar het is jammer genoeg het enige wat je kan doen.

Toch ook even een dikke pluim voor de mensen van de materniteit en neonatologie van RZ Tienen. Zij hebben ons die laatste 2 weken voor de bevalling en de week na de bevalling enorm goed begeleidt. Ze wisten waar we van kwamen en gingen heel begripvol en geduldig te werk. Ze luisterden naar onze verhalen, onze bezorgdheden en probeerden dit ook zo over te brengen aan de dokters. In het bijzonder vroedvrouw Petra en stagiaire Caroline die erbij waren tijdens de bevalling, en de uren voor en na de bevalling. Zij stonden op elk moment klaar voor ons. Ik ga ervanuit dat ze dit uiteraard voor alle toekomstige mama’s en papa’s doen. Ook Gerbe van neonatologie… zo fijn en lief dat zij omging met de kleine ukkepukjes. Ik heb een grote bewondering voor hen. Zij hebben ons het gevoel gegeven dat we niet gewoon patient x waren, maar dat we echt meetelden.

Stressed out

We zijn ondertussen 6 maanden ver in de zwangerschap van een broertje of zusje voor Kobe. De kerstboom heeft dit weekend plaats gemaakt voor het park dat terug klaar staat. De babykamer die volstond met spulletjes begint ook terug wat in orde te komen. Gisteren heeft Sindy een suikertest gedaan en de resultaten waren aanvaardbaar. Ze moet net geen uitgebreide test laten doen. De dokter heeft ook nog eens even met de doppler een check gedaan en alles zit goed. Maar dat wisten we al. Als er 1 ding zeker is, dan is het dat het geen zittend gat heeft. Gelijk de papa! 🙂 Er wordt duchtig gestampt en rondgedraaid in de buik. Dat maakt het voor mij des te leuker omdat ik er zo ook een beetje van kan genieten. Alhoewel “genieten” een relatief begrip is…

Ben gisterenavond ook bij de dokter gepasseerd. Mijn driemaandelijkse check-up voor mijn bloeddruk. Ik neem al enkele jaren medicatie voor een te hoge bloeddruk. Hij was niet dramatisch hoog. Tussen 90 en 100 voor een onderdruk en tussen 140 en 150 voor de bovendruk. Maar dit is toch te hoog om niets aan te doen. Ik had ook al jaren last van hoofdpijn en ondanks het feit dat de dokter zei dat dit niet van de bloeddruk kon zijn, was dit de enige reden dat ik kon bedenken waarom ik ze altijd had. En inderdaad… nadat ik ben begonnen met mijn medicatie, is die hoofdpijn dan ook bijna compleet verdwenen… tot een maand of zo geleden.
Ik begon te merken dat mijn hoofdpijn frequenter terugkwam. Niet in de mate van vroeger, maar zo een sluimerende hoofdpijn… te weinig om iets in te nemen, maar toch aanwezig. Ik heb thuis een bloeddrukmeter liggen voor zelf wat op te volgen en ook daar zag ik dat ik opnieuw waardes begon op te meten die te hoog waren. In het begin was dit sporadisch… maar de laatste weken zit ik constant weer boven de 90 en 140. Net alsof mijn medicatie niet meer werkt. Er zijn geen fysieke of medische redenen die dit kunnen verklaren omdat ik niet ziek ben of zo. Ook is die medicatie niet onderhevig aan gewenning.

Dus is er een andere reden. Als ik terugkijk naar mijn metingen, dan kan ik zien dat ik sinds begin november terug hoge waardes ben beginnen opmeten. Ik had na Kobe al gezegd dat als we opnieuw zouden beginnen en we zouden opnieuw zover geraken, dan zou dit voor mij van begin tot einde een periode zijn dat ik mij zorgen maak. En dit is ook zo. In het begin maakte ik mij nog niet al teveel zorgen… we zien wel. Waarschijnlijk omdat ik het zelf eerst niet wou geloven dat we dat nog mochten ervaren. Maar na die eerste echo is dat begonnen… en elke week die er bij komt, neemt de stress bij mij toe. Ik voel het zelf heel goed. We zitten op 6 maanden… als het vanaf nu misgaat, dan ben ik papa van een 2de sterretje. En ik weet niet hoe ik dat zou moeten verwerken. Ik wil daar niet aan denken, maar doe het toch. En dat spookt door mijn hoofd. Ik ben zodanig sceptisch geworden, dat ik pas zal geloven dat alles goed is, wanneer ons prutske in mijn armen ligt te janken of te slapen. Pas dan zal ik terug rust vinden… en dan zijn er weer andere zorgen.
Mijn broer en zijn vrouw waren ook zwanger en waren uitgerekend voor eind januari. Door complicaties hebben ze de baby halverwege december al moeten halen en heeft hij tot 2 weken geleden op de Neonatale Intensieve Zorgen in Brugge gelegen. Gelukkig is het een gezond bazeke en loopt alles goed met zowel hemzelf als de mama. Tegelijkertijd was de dochter van de buren bij mijn ouders ook zwanger en ook daar hebben ze door complicaties de baby moeten halen op 31 weken… daar was het zelfs levensbedreigend voor moeder en kind. Ook daar alles gelukkig goed gelopen. En dan is er ook nog een kennis van Sindy waar het dochtertje te vroeg is geboren maar het niet gehaald heeft. Deze dingen helpen niet voor mijn gemoedsrust, hé. En dus maak ik mij zorgen… elk uur van de dag. Het is niet dat ik niet meer functioneer of geen energie meer heb of dat mijn werk en dergelijke er onder lijdt, maar het is iets wat constant aanwezig is als een peuter die aan uw broek zit te snokken omdat ie aandacht wil.
Zit ik ’s avonds in de zetel, dan zit ik niet rustig tot ik zélf heb gevoeld dat het nog OK is. En dan nog… als Sindy even zucht of kreunt omdat er iemand op een blaas zit te duwen, dan flitst er vanalles door mijn hoofd. Moet ze ’s nachts opstaan om naar het toilet te gaan en ik word wakker, dan flitst er opnieuw vanalles door mijn hoofd. En dit gaat maar door en door. Het ene scenario na het andere doorloop ik in mijn hoofd. Ik word daar knettergek van!!!! En uiteindelijk is dat niet goed voor mijzelf, maar ook niet voor Sindy. Zij heeft daar onrechtstreeks ook last van.

stressed out

En er zijn nog een 3-tal maanden te gaan. Dat beloofd. Ik heb één chance en dat is dat ik er mijn slaap niet voor laat. Dus mijn nachtrust heb ik nog wel.

Dus ja, zowel ikzelf als de dokter, aan wie ik gisteren hetzelfde heb gezegd, zijn ervan overtuigd dat mijn medicatie niet opgewassen is tegen de stress die ik momenteel ondervindt en dit zal erger worden naarmate we dichter bij het punt komen dat het is misgelopen met Kobe. Tijdelijk krijg ik dan ook zwaardere medicatie en is het dagelijks opvolgen en als het niet beter wordt, bijsturen. Ze is er wel van overtuigd dat het na de bevalling terug zal normaliseren. Ik hoop het… Ik ben iemand die niet snel gestresseerd is en vrij rustig is, maar dit heb ik echter nog nooit meegemaakt. Ik ben zelfs rustiger op het werk dan thuis voor de moment. Ik voel mij net een elastiekske dat aan het uitrekken is en waar je van wéét dat de rek er vroeg of laat gaat uit zijn. Ik tel de dagen bijna letterlijk af op een kalender… hopende dat het elastiekske het houdt.

Ik zal in ieder geval zo blij zijn als dit achter de rug is en ik opnieuw rust heb gevonden. Rust die dan waarschijnlijk door iemand anders zal worden verstoord… meerdere keren per nacht… maar daar teken ik direct voor. 🙂

Iets meer dan een jaar geleden…

Iets meer dan een jaar geleden…

Het is ondertussen iets meer dan een jaar geleden dat we onszelf “ouders” mochten noemen. Kobe was het resultaat van een jarenlange strijd die we hadden gevoerd en we waren dus maar wat blij dat hij er eindelijk was. Maar het was niet op de manier zoals we hadden gehoopt. In plaats van ouders te zijn van een levendig jong baasje zijn we ouders van een sterrenkindje. Als je jaren vecht voor kinderen, dan is dat een bijzonder zware last die erbij komt.

Vaderdag, moederdag, de eerste verjaardag… dit zijn geen leuke dagen, geloof me. En al zeker niet wanneer je Facebook open doet op dergelijke dagen. Waar ik het soms nog het moeilijkst mee heb, dat zijn de posts van mensen die rond dezelfde tijd zijn bevallen. Want zij posten dingen die wij ook hadden moeten kunnen doen. In plaats daarvan staan er bij ons enkel herinneringen en comments met knuffels en medeleven. Ik had mij het ouderschap iets anders voorgesteld.
Een kind verliezen is iets waar niemand op hoopt maar waar je wel bij stil staat als je er eentje verwacht. Stel je voor dat het misgaat… ik kan mij die gedachte nog zo voor de geest halen. In het onwaarschijnlijke geval dat het misgaat, dan ga ik niet weten wat doen. Tot het dan misgaat, en dan treedt er een soort van natuurlijke afweer in gang en neemt een automatische piloot over. Wonderbaarlijk slaag je erin om de administratie af te handelen die eerste dag. Als je naar het onthaal gaat om de nodige formulieren in te vullen voor de opname en de hospitalisatie, dan zie je al de mensen aan het onthaal die geen idee wat er zich zonet heeft afgespeeld 1 verdieping hoger. Je zegt dat het is voor een opname voor de materniteit vannacht… de spontane glimlach en “Ah! En is mevrouw al bevallen?” Jawel. “Proficiat… alles goed verlopen?”. Een aarzeling bij mij en een gelaten nee schuddende beweging is het signaal voor hen dat ze voorzichtig te werk moeten gaan nu. Verontschuldigingen en excuses…  ik zeg dat het niets is, ze kunnen het niet weten. Ze vragen of het gaat en of ze iemand moeten roepen… maar neen, is niet nodig. De automatische piloot heeft alles onder controle. Daarna nog wat pijnlijke telefoontjes doen naar ons ma en mijn broer maar ook dat gebeurd in een automatisme. Uiteindelijk schakelt die automatische piloot zich ook weer uit en dan krijg je pas zicht op wat er je echt is overkomen en kan je beginnen met alles een plaats te geven.

Read more

Hiep Hiep Hoera!!!

Hiep Hiep Hoera!!!

Hiep Hiep Hoera… je zou denken dat vandaag niet echt een dag is om te vieren. 8 september is inderdaad een dag die nooit meer hetzelfde zal zijn. Een dag waar ik nooit nog naar zal uitkijken maar eigenlijk toch wel een beetje. 8 september is uiteindelijk de dag waarop ik eindelijk papa werd, na zoveel jaren. Jammer genoeg een papa die dit nooit zal horen van zijn zoon die toen geboren werd. Maar ik voel mij wel een papa. Een papa die een schat aan herinneringen heeft van een zeer korte tijd samen met zijn zoon. En dus is 8 september ook wel een dag met hele mooie herinneringen die ik nooit wil vergeten.

Dus ja, hiep hiep hoera!! Gelukkige verjaardag jongen!!!! Het had zoveel leuker geweest als jij dat kaarsje echt had kunnen uitblazen en en met je handjes in de slagroom had gezeten, maar we weten dat je daarboven even hard zal blazen. Er is dan wel geen taart, maar ik eet een extra appeltje vandaag, speciaal voor jou.

De harde realiteit

De harde realiteit

Vandaag, 24/10… normaal gezien zouden we nu druk in de weer moeten zijn voor de mensen te ontvangen in OC De Koepel straks… babyborrel. In plaats daarvan is er echter de harde realiteit… een geannuleerde babyborrel.

Het is ondertussen bijna 2 maanden geleden dat onze jongen in ons leven kwam en ineens ook het moment dat we hem hebben moeten loslaten. Een gebeurtenis die geen enkele ouder zou mogen meemaken. Maar wat is gebeurd, is gebeurd, en we moeten ermee leven. In de voorbije 2 maanden hebben we stapje voor stapje afscheid genomen. De wandelwagen onder de trap, de verzorgingstafel en badje in de badkamer, zijn slaapkamertje en tot slot zijn park. Dit park stond in zijn hoekje in de living en dit bleek het moeilijkste om op te bergen. We hebben alles zorgvuldig en met de grootste voorzichtigheid opgeborgen en afgedekt, ervan overtuigd dat we het nog gaan nodig hebben.
Heb al enkele keren de vraag gekregen of het niet immens moeilijk was om na die 4 dagen thuis te komen met lege handen en dan geconfronteerd te worden met een huis dat volledig klaar was voor Kobe. Het deed mij weinig. Echt. Waarschijnlijk omdat de spulletjes nog nieuw waren en dat Kobe er nog niet in had gelegen.
Waar ik wél moeite mee had, dat waren de kleine dingen zoals het restje eten van maandagavond dat nog in de frigo stond. Een leeg glas op tafel, een papiertje op tafel met het tijdstip van de weeën en hoelang ze duurden… mijn sloffen die op de mat stonden waar ik ze had uitgedaan om mijn schoenen aan te doen. Mijn trui die ik had klaargelegd op tafel om mee te nemen die nacht. Daar had ik het gigantisch moeilijk mee. Ook omdat dit de laatste dingen waren van het moment waarop we dachten van “Yes! Het is zover! Straks zijn we een gezinnetje!” …

Read more

De reis naar geluk… ligt bezaaid met hindernissen

De reis naar geluk… ligt bezaaid met hindernissen

Begin juli heb ik nog een heel verhaal geschreven over de Reis naar geluk en dat wij bijna op onze bestemming zouden zijn. De titel van deze post zegt iets anders. De reis naar geluk… ligt bezaaid met hindernissen.
Wel, we zijn net voor de bestemming over één van die hindernissen gestruikeld.

Op 8 september is Kobe geboren, onze zoon, een wondertje van de natuur en de wetenschap. Een mooi kereltje van 53cm en 3,470kg.

DSC_0316

Maar blijkbaar had die natuur nog een eitje te pellen met ons want enkele uren voor de geboorte is Kobe jammer genoeg overleden. Een kwestie van brute pech. Onze kleine jongen heeft met zijn hoofdje de navelstreng afgekneld en is zo gestorven aan zuurstofgebrek.
Niemand zijn schuld, niets aan te doen.

Read more