Een bewogen week…

Het was een zware week.
Sindy ligt sinds dinsdag in het ziekenhuis in Tienen. Rond 2u ‘s morgens werd ik wakker van het gewoel van Sindy, die lag te kreunen van pijn in haar buik. Aangezien we hier nog geen dokter hebben en ook niet direct een telefoonnummer van een dokter van wacht hadden, ben ik maar onmiddellijk naar spoed gereden met haar.
Na een bloedonderzoek en het bezoek van de dokter is er beslist om haar in observatie te houden en antibiotica te geven want er zaten ontstekingscellen in haar bloed. Donderdag was er echter geen verbetering merkbaar… integendeel zelfs. De ontsteking was zelfs erger geworden, waarop men heeft beslist om vrijdagmorgen een laproscopie te doen om de ontsteking te verwijderen.
Maar wat ze daar zijn tegengekomen was toch effe schrikken. Haar bekken zat volledig vast, de ontsteking zat tot achter de baarmoeder en zelfs tot in het darmstelsel. Men heeft er zelfs een darmchirurg moeten bijhalen om te assisteren bij de operatie. Achteraf hebben we vernomen van de dokter dat ze de ontsteking volledig hebben kunnen wegnemen.
We zijn nu 2 dagen na de operatie en ze is vandaag voor het eerst sinds dinsdag uit de kamer geweest en we zijn iets gaan drinken in de cafetaria. De koorts is volledig verdwenen, het bloed is terug normaal en de opgezwollen en gevoelige buik is verdwenen. Maar ze zal nog 3 dagen antibiotica moeten krijgen en ze zal dus nog tot zeker tot woensdag of donderdag in het ziekenhuis moeten blijven.

Ik ben toch enorm geschrokken van wat men heeft aangetroffen. Het is verbazend hoe snel een ontsteking zo kan evolueren. Het was letterlijk 5 voor 12 op de moment van operatie want de schade had onomkeerbaar kunnen zijn.

Ik zal blij zijn als ze terug thuis is. Ze zal wel nog zeker een week of 2 moeten gaan rusten.