De Efteling

Gisteren naar de Efteling geweest in Kaatsheuvel samen met wat vrienden. Het was een last minute deal. Donderdag in de voormiddag een telefoontje met de vraag om nog eens af te spreken. Sure. Wanneer? Morgen! OK. Laat mij even de agenda checken… ah, kijk, lukt nog. Cool! Wat gaan we doen? Efteling?

Ik ben geen pretpark-liefhebber maar de laatste keer dat ik in de Efteling ben geweest is al zolang geleden dat ik mij enkel nog het sprookjesbos vaag kan herinneren. Dus ja, waarom niet. Maar tegelijkertijd ook een dubbel gevoel want iemand zal er niet bij zijn en ondanks dat het bijna een jaar geleden is, zijn dergelijke uitstapjes momenten waarop we keihard met de realiteit worden geconfronteerd. Buggy’s, koetsen, gelukkige gezinnetjes… zo had het ook voor ons moeten zijn. Ik ben iemand die graag mensen observeert en op rustige momenten kijk ik dus rond en naar de mensen. Maar ik heb mijzelf erop betrapt dat ik nu meer oog heb voor het merk buggy… is het dezelfde als deze van onze Kobe? Als dit dan dezelfde is, dan voel ik mij even een momentje slecht. Niet lang, enkele tellen maar. Weer die realiteit die komt aankloppen.

Maar de beste manier om dergelijke zaken te verwerken is de confrontatie aangaan. En kijk, we hebben ons geamuseerd. Een dagje onder vrienden, de 4 kindjes die erbij waren hebben ons ook bezig gehouden. Een gezellige, drukke bende. Net een stel Duracel konijntjes die een onuitputbare bron van energie hebben. Als mijn voeten een time-out nodig hadden, dan gingen die beentjes nog altijd even hard en snel als toen ze uit de auto stapten. Een gezellig uitstapje, even geen zorgen en gewoon even de sfeer opsnuiven.

De Efteling is niet meer zoals ik het mij kan herinneren… ik denk dat we oud worden.  🙂 Maar gelukkig zijn er nog de vaste waarden… de goudstukken-schijtende ezel, Langnek, Holle Bolle Gijs,…