Stressed out

We zijn ondertussen 6 maanden ver in de zwangerschap van een broertje of zusje voor Kobe. De kerstboom heeft dit weekend plaats gemaakt voor het park dat terug klaar staat. De babykamer die volstond met spulletjes begint ook terug wat in orde te komen. Gisteren heeft Sindy een suikertest gedaan en de resultaten waren aanvaardbaar. Ze moet net geen uitgebreide test laten doen. De dokter heeft ook nog eens even met de doppler een check gedaan en alles zit goed. Maar dat wisten we al. Als er 1 ding zeker is, dan is het dat het geen zittend gat heeft. Gelijk de papa! 🙂 Er wordt duchtig gestampt en rondgedraaid in de buik. Dat maakt het voor mij des te leuker omdat ik er zo ook een beetje van kan genieten. Alhoewel “genieten” een relatief begrip is…

Ben gisterenavond ook bij de dokter gepasseerd. Mijn driemaandelijkse check-up voor mijn bloeddruk. Ik neem al enkele jaren medicatie voor een te hoge bloeddruk. Hij was niet dramatisch hoog. Tussen 90 en 100 voor een onderdruk en tussen 140 en 150 voor de bovendruk. Maar dit is toch te hoog om niets aan te doen. Ik had ook al jaren last van hoofdpijn en ondanks het feit dat de dokter zei dat dit niet van de bloeddruk kon zijn, was dit de enige reden dat ik kon bedenken waarom ik ze altijd had. En inderdaad… nadat ik ben begonnen met mijn medicatie, is die hoofdpijn dan ook bijna compleet verdwenen… tot een maand of zo geleden.
Ik begon te merken dat mijn hoofdpijn frequenter terugkwam. Niet in de mate van vroeger, maar zo een sluimerende hoofdpijn… te weinig om iets in te nemen, maar toch aanwezig. Ik heb thuis een bloeddrukmeter liggen voor zelf wat op te volgen en ook daar zag ik dat ik opnieuw waardes begon op te meten die te hoog waren. In het begin was dit sporadisch… maar de laatste weken zit ik constant weer boven de 90 en 140. Net alsof mijn medicatie niet meer werkt. Er zijn geen fysieke of medische redenen die dit kunnen verklaren omdat ik niet ziek ben of zo. Ook is die medicatie niet onderhevig aan gewenning.

Dus is er een andere reden. Als ik terugkijk naar mijn metingen, dan kan ik zien dat ik sinds begin november terug hoge waardes ben beginnen opmeten. Ik had na Kobe al gezegd dat als we opnieuw zouden beginnen en we zouden opnieuw zover geraken, dan zou dit voor mij van begin tot einde een periode zijn dat ik mij zorgen maak. En dit is ook zo. In het begin maakte ik mij nog niet al teveel zorgen… we zien wel. Waarschijnlijk omdat ik het zelf eerst niet wou geloven dat we dat nog mochten ervaren. Maar na die eerste echo is dat begonnen… en elke week die er bij komt, neemt de stress bij mij toe. Ik voel het zelf heel goed. We zitten op 6 maanden… als het vanaf nu misgaat, dan ben ik papa van een 2de sterretje. En ik weet niet hoe ik dat zou moeten verwerken. Ik wil daar niet aan denken, maar doe het toch. En dat spookt door mijn hoofd. Ik ben zodanig sceptisch geworden, dat ik pas zal geloven dat alles goed is, wanneer ons prutske in mijn armen ligt te janken of te slapen. Pas dan zal ik terug rust vinden… en dan zijn er weer andere zorgen.
Mijn broer en zijn vrouw waren ook zwanger en waren uitgerekend voor eind januari. Door complicaties hebben ze de baby halverwege december al moeten halen en heeft hij tot 2 weken geleden op de Neonatale Intensieve Zorgen in Brugge gelegen. Gelukkig is het een gezond bazeke en loopt alles goed met zowel hemzelf als de mama. Tegelijkertijd was de dochter van de buren bij mijn ouders ook zwanger en ook daar hebben ze door complicaties de baby moeten halen op 31 weken… daar was het zelfs levensbedreigend voor moeder en kind. Ook daar alles gelukkig goed gelopen. En dan is er ook nog een kennis van Sindy waar het dochtertje te vroeg is geboren maar het niet gehaald heeft. Deze dingen helpen niet voor mijn gemoedsrust, hé. En dus maak ik mij zorgen… elk uur van de dag. Het is niet dat ik niet meer functioneer of geen energie meer heb of dat mijn werk en dergelijke er onder lijdt, maar het is iets wat constant aanwezig is als een peuter die aan uw broek zit te snokken omdat ie aandacht wil.
Zit ik ’s avonds in de zetel, dan zit ik niet rustig tot ik zélf heb gevoeld dat het nog OK is. En dan nog… als Sindy even zucht of kreunt omdat er iemand op een blaas zit te duwen, dan flitst er vanalles door mijn hoofd. Moet ze ’s nachts opstaan om naar het toilet te gaan en ik word wakker, dan flitst er opnieuw vanalles door mijn hoofd. En dit gaat maar door en door. Het ene scenario na het andere doorloop ik in mijn hoofd. Ik word daar knettergek van!!!! En uiteindelijk is dat niet goed voor mijzelf, maar ook niet voor Sindy. Zij heeft daar onrechtstreeks ook last van.

stressed out

En er zijn nog een 3-tal maanden te gaan. Dat beloofd. Ik heb één chance en dat is dat ik er mijn slaap niet voor laat. Dus mijn nachtrust heb ik nog wel.

Dus ja, zowel ikzelf als de dokter, aan wie ik gisteren hetzelfde heb gezegd, zijn ervan overtuigd dat mijn medicatie niet opgewassen is tegen de stress die ik momenteel ondervindt en dit zal erger worden naarmate we dichter bij het punt komen dat het is misgelopen met Kobe. Tijdelijk krijg ik dan ook zwaardere medicatie en is het dagelijks opvolgen en als het niet beter wordt, bijsturen. Ze is er wel van overtuigd dat het na de bevalling terug zal normaliseren. Ik hoop het… Ik ben iemand die niet snel gestresseerd is en vrij rustig is, maar dit heb ik echter nog nooit meegemaakt. Ik ben zelfs rustiger op het werk dan thuis voor de moment. Ik voel mij net een elastiekske dat aan het uitrekken is en waar je van wéét dat de rek er vroeg of laat gaat uit zijn. Ik tel de dagen bijna letterlijk af op een kalender… hopende dat het elastiekske het houdt.

Ik zal in ieder geval zo blij zijn als dit achter de rug is en ik opnieuw rust heb gevonden. Rust die dan waarschijnlijk door iemand anders zal worden verstoord… meerdere keren per nacht… maar daar teken ik direct voor. 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*