Iets meer dan een jaar geleden…

Het is ondertussen iets meer dan een jaar geleden dat we onszelf “ouders” mochten noemen. Kobe was het resultaat van een jarenlange strijd die we hadden gevoerd en we waren dus maar wat blij dat hij er eindelijk was. Maar het was niet op de manier zoals we hadden gehoopt. In plaats van ouders te zijn van een levendig jong baasje zijn we ouders van een sterrenkindje. Als je jaren vecht voor kinderen, dan is dat een bijzonder zware last die erbij komt.

Vaderdag, moederdag, de eerste verjaardag… dit zijn geen leuke dagen, geloof me. En al zeker niet wanneer je Facebook open doet op dergelijke dagen. Waar ik het soms nog het moeilijkst mee heb, dat zijn de posts van mensen die rond dezelfde tijd zijn bevallen. Want zij posten dingen die wij ook hadden moeten kunnen doen. In plaats daarvan staan er bij ons enkel herinneringen en comments met knuffels en medeleven. Ik had mij het ouderschap iets anders voorgesteld.
Een kind verliezen is iets waar niemand op hoopt maar waar je wel bij stil staat als je er eentje verwacht. Stel je voor dat het misgaat… ik kan mij die gedachte nog zo voor de geest halen. In het onwaarschijnlijke geval dat het misgaat, dan ga ik niet weten wat doen. Tot het dan misgaat, en dan treedt er een soort van natuurlijke afweer in gang en neemt een automatische piloot over. Wonderbaarlijk slaag je erin om de administratie af te handelen die eerste dag. Als je naar het onthaal gaat om de nodige formulieren in te vullen voor de opname en de hospitalisatie, dan zie je al de mensen aan het onthaal die geen idee wat er zich zonet heeft afgespeeld 1 verdieping hoger. Je zegt dat het is voor een opname voor de materniteit vannacht… de spontane glimlach en “Ah! En is mevrouw al bevallen?” Jawel. “Proficiat… alles goed verlopen?”. Een aarzeling bij mij en een gelaten nee schuddende beweging is het signaal voor hen dat ze voorzichtig te werk moeten gaan nu. Verontschuldigingen en excuses…  ik zeg dat het niets is, ze kunnen het niet weten. Ze vragen of het gaat en of ze iemand moeten roepen… maar neen, is niet nodig. De automatische piloot heeft alles onder controle. Daarna nog wat pijnlijke telefoontjes doen naar ons ma en mijn broer maar ook dat gebeurd in een automatisme. Uiteindelijk schakelt die automatische piloot zich ook weer uit en dan krijg je pas zicht op wat er je echt is overkomen en kan je beginnen met alles een plaats te geven.

Zij die mijn vorige posts hebben gelezen weten dat onze reis naar geluk eentje is geweest met ups en downs.We hadden vorig jaar ook al gezegd dat we onze strijd niet zouden opgeven en dat we zouden blijven vechten voor een broertje of zusje voor Kobe. Het is echter vechten met de natuur en de natuur is onverbiddelijk en toont geen genade.

We hebben tijdens het jaar geregeld het idee gehad om opnieuw te starten met onze strijd. We waren er fysiek klaar voor… maar pfff… die stap zetten om terug contact op te nemen met het CRG in Jette en alles opnieuw op te starten is zo moeilijk. Ook al beseffen we dat de biologische klok blijft verder tikken. Er was altijd wel een reden om het niet te doen… Examens, verfwerken, drukke periodes… maar ondertussen knaagt er toch iets. Er is dat leeg gevoel, de spulletjes die opgeborgen staan te wachten om opnieuw gebruikt te gaan worden, de belofte die we hadden gedaan. Maar van de andere kant is er ook het schuldgevoel naar Kobe toe. Dat we hem al waren vergeten en bezig waren met het volgende projectje. Dit is natuurlijk niet zo, maar een gevoel is een gevoel en dat kan je niet parkeren. Ik dacht altijd dat eens het lichaam terug OK was, dat we er weer tegenaan zouden kunnen gaan. Maar ik heb de kracht van de geest onderschat.

We hebben pogingen ondernomen om op eigen kracht terug aan onze reis naar geluk te beginnen… er zijn momenten geweest waarop het leek alsof we goed op weg waren. Beetje over tijd, zou het … ? Maar dan toch niets. Je ziet die afgelopen 7 jaar opnieuw passeren. Je zou voor minder de moed verliezen.

Begin augustus hebben we dan toch beslist om de stap te zetten en terug het CRG in Jette in te schakelen. Een eerste afspraak was gemaakt voor eind augustus. Geloof mij, dit is niet iets om naar uit te kijken want we weten wat het inhoudt, we weten wat voor impact dergelijke procedures hebben op je leven. Het zou een helse periode worden van stress en onzekerheid. Maar waar we wel zeker van zouden zijn is dat we op die manier alle kansen zouden benut hebben die ons werden gegund. En dat is op zich een geruststellende gedachte en een zekere last die van de schouders valt.

In augustus hebben we de Perseïden meteorenzwerm in al zijn hevigheid meegemaakt. Tijdens een vallende ster mag je een wens doen… we hebben veel vallende sterren gezien. Ik weet dat dit allemaal bijgeloof is en met dergelijke zever moet je meestal niet afkomen bij mij, maar uiteindelijk heb ik wél stiekem herhaaldelijk dezelfde wens gedaan. Baat het niet, dan schaadt het niet, he…

Op 23 augustus zat ik s’morgens aan de tafel mijn boterhammen op te eten en mij klaar te maken om te gaan werken toen er iemand naar beneden kwam en mij een mooie verrassing onder mijne neus schoof… een positieve zwangerschapstest.

OK, het was geen échte verrassing. We wisten al enkele dagen dat er iets was maar dit was nog al enkele keren gebeurd, zonder resultaat. Maar nu dus mét resultaat. En wat een resultaat… na al die jaren een natuurlijke zwangerschap! Je zou verwachten dat we een gat in de lucht hebben gesprongen van blijdschap. Maar niet echt. Het is en blijft een dubbel gevoel. Kobe zijn eerste verjaardag zat er aan te komen en nu dit. Compleet onverwacht een positief resultaat na de zoveelste natuurlijke poging. We zijn ondertussen ervaren en bewust genoeg om op zo’n moment voorzichtig te reageren en het vel van de beer niet te verkopen nog voor we de beer hebben geschoten. Het is een eerste test en nog een lange weg tot de eerste echo. We beseffen dat de volgende 7 weken een absolute hel gaan zijn… als we al zover geraken… want jawel, een mens wordt sceptisch. Stress, onzekerheid, de wetenschap en ervaringen dat er zoveel kan mis gaan. Gelukkig hebben we een fantastische huisdokter die 2x per week bloed afnam om alles op te volgen. Elke keer weer bang afwachten op die resultaten… stegen ze genoeg? Maar telkens kregen we een geruststellende reactie van de dokter. Het zat zeer goed.

De echte bevestiging volgde op 7 weken…

echo-7-weken

Een mooie echo waarop een duidelijk, krachtig en snel hartje te horen was. Oef! De eerste hindernis was genomen zonder problemen. We zijn opnieuw vertrokken! Jawel, onze Reis naar Geluk zet zich voort en we hopen dat moeder Natuur ons deze poging wel gunt zodat we in april volgend jaar eindelijk op de bestemming aankomen waar we zolang naar onderweg zijn geweest. Het mag eindelijk ook eens gaan meezitten voor ons.

Ondertussen zijn we 4 weken verder, de ochtendmisselijkheid van Sindy neemt epische proporties aan. Zij geeft een nieuwe definitie aan het woord en maakt er een 24/7 misselijkheid van. Van de ene kant is het niet leuk voor haar natuurlijk want echt genieten zit er niet in op die manier, maar van de andere kant is het ook wel een teken dat alles nog goed zit en dat geeft ons wel een goed gevoel en toch ook een beetje gemoedsrust. De gynaecoloog vertelde ons bij de echo van 12 weken (die trouwens uitstekend is verlopen!!!!) dat hij graag hoort dat de ochtenmisselijkheid er is en dat hij bezorgd zou zijn moest deze van de ene dag op de andere verdwijnen. Maar vergis je niet… de schrik zit er in en dit zal de komende 6 maanden niet verminderen!!! Maar we proberen er nu toch wel wat van te genieten.

Nu is het aftellen naar de volgende echo om te weten of het een jongen of een meisje is. Iets wat we uiteraard voor onszelf houden van zodra we het weten!  😛

Nu het eindelijk mag, toch nog even een fotootje van een zeer gelukkige mama met toch al een klein babybuikje. 🙂

dsc_2084

(Featured Image from The Little Prince by Rinian)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*