De reis naar Geluk

Good things come to those who Believe, Better things come to those who are Patient and the best Things come to those who Don’t Give up…

Een quote die veelbetekend is voor de afgelopen 7 jaar. Als je met een kinderwens zit, dan lijkt het evident dat je blijft proberen en dat je niet opgeeft. Denk dat elke (toekomstige) ouder dit wel kan bevestigen. Het is een deel van de levenscyclus en het zit in je genen. Maar soms is de natuur wreed en onverbiddellijk. Sommige mensen moeten nog maar denken aan zwanger worden en ze zijn zwanger terwijl andere mensen hemel en aarde verzetten om zwanger te worden en daar duurt het een eeuwigheid of zelfs nog erger… het lukt volledig niet. Een kinderwens is echter niet iets wat je gewoon aan de kant kan schuiven. Je blijft er zowiezo mee bezig want iedereen rond je begint zwanger te worden en jij… jij blijft achter. Dit doet pijn.

Het is en blijft een moeilijk onderwerp om over te praten omdat iedereen verwacht dat je als koppel uiteindelijk begint aan kinderen. Als dit dan niet lukt, dan heb je een gevoel van falen. Je bent een freak of nature, je maakt deel uit van een natuurlijke selectie en daar is beslist dat jij jezelf niet mag voortplanten. Hier loop je niet mee te koop. Ook omdat je gewoon geen zin hebt om elke keer opnieuw geconfronteerd te worden met je eigen falen.

7 jaar geleden dachten we ook om een gezinnetje te starten, net zoals zovelen koppels het al gedaan hebben voor ons en zullen doen na ons. Wij hebben elkaar pas op latere leeftijd gevonden wat maakt dat we ook pas op latere leeftijd aan kinderen zijn beginnen denken. Wat eerst evident leek, was het uiteindelijk niet. 6 jaar lang hebben we in de wachtzalen van het CRG in UZ Antwerpen en UZ Brussel gezeten voor IUI en IVF. Toegegeven, het was met pauzes want 6 jaar dergelijke behandelingen, dat houdt niemand vol. Niet lichamelijk en zeker niet emotioneel. De weg was lang en was eentje van vallen, opstaan, opnieuw vallen en opnieuw opstaan. Geduld dat op de proef zou gesteld worden, tegenslagen die overwonnen moesten worden en af en toe ook een klein sprankeltje hoop.

We hebben dit altijd voor onszelf gehouden. Enkel een paar vrienden en de mensen die organisatie-gewijs op de hoogte moesten zijn wisten er van. Ik heb lang getwijfeld of ik er iets over zou schrijven, maar wil het toch doen omdat dat voor mij een manier is om het te verwerken. Ik moet het van mij af kunnen schrijven. Dit is er ook niet uitgevloeid in één keer. Tussen begin en einde zitten vele revisies, vele pogingen om zaken onder woorden te brengen. Uiteindelijk ben ik er toch doorgeraakt. Ik heb diep gezeten en heb afgezien. Dit komt waarschijnlijk voor velen als een verrassing omdat ik dit nauwelijks laat merken. Een natuurlijk verdedigingsmechanisme denk ik. Een muur die ik heb opgetrokken waarmee ik mijzelf bescherm. Ik wou er ook mijn vriendin niet mee belasten omdat zij het zelf al moeilijk genoeg had om dit zelf te plaatsen en ermee om te gaan. Waarschijnlijk een volledig foute redenering want dit is iets wat je met twee doet en niet alleen. Maar goed, daar zit je dan… wat doe je? Je probeert dit zelf een plaats te geven door te relativeren en te ontkennen. Maar dan geef je een indruk dat het je niet interesseert, je het niet aantrekt en dat je geen gevoelens hebt. Maar niets is minder waar… van binnen sterf je ondertussen.

Je vind online gigantisch veel informatie voor en door vrouwen die zich in die situatie bevinden. Je kan ook veel informatie vinden in de wachtzalen van de CRG centra. Eén van die plaatsen waar je terecht kan is De Verdwaalde Ooievaar. Daar vind je enorm veel steun maar ik wil toch ook wel even waarschuwen voor het internet. Als je met dergelijke zaken bezig ben, dan ben je enorm alert op eventuele afwijkende signalen en maak je je zorgen voor het minste. Het internet en dan specifiek de fora zijn dan absoluut te vermijden. Blijf weg van die dingen… je leest daar zaken die je geen moed geven maar je gaat je gewoon nog meer zorgen maken omdat je op die fora de extreme, negatieve ervaringen tegenkomt. Dit is gewoon zo. Ik heb verscheidene malen op fora rond zitten kijken en heb mij moeten verplichten om ermee te stoppen. Heb je vragen, maak je je zorgen, ga naar een specialist en ga niet zelf voor dokter spelen of ga niet online gaan opzoeken. Je komt de wildste dingen tegen en vergeet gewoon niet dat elke persoon en elk geval uniek is.

Wat ik echter vooral mis, is dat er zelden wordt gesproken over de impact die dergelijke zaken hebben op de partner. Deze wordt geacht er altijd te zijn voor zijn vrouw of vriendin. De schouder, de steun, de toeverlaat. Maar misschien heeft die sterke partner ook wel eens nood aan steun en iemand om op terug te vallen… dit wordt nog versterkt tijdens de behandelingen. Die zijn 100% gericht op de vrouw. OK, het is ook de vrouw die ze moet ondergaan en dus op zich is het maar normaal dat zij in het middelpunt van de belangstelling staat. Maar ik voelde mij als partner een aanhangsel dat enkel mee draaft naar het CRG om chauffeur te zijn, een handje vast te houden, het potje te gaan vullen en dan vooral niet in de weg te lopen. Ik had soms zelfs het gevoel dat ik er niet was. Simplistisch en cru gezegd maar uiteindelijk komt het daar wel op neer. Maar als je er over nadenkt, kinderen zorgen, dat doe je met 2. Je neemt beide de beslissing om die behandelingen te doen en uiteindelijk onderga je ze ook beide. Uiteraard zijn de fysieke behandelingen enkel voor de vrouw maar emotioneel leef je mee als partner.

Het moeilijkste moment was eigenlijk het moment waarop blijkt dat een natuurlijke zwangerschap niet zo evident is en je begint te babbelen over eventueel een onderzoek om te kijken of er nergens een medisch probleem is. Voor mij was dit een gigantische stap om te zetten omdat je hiermee eigenlijk ook een beetje toegeeft aan de mogelijkheid dat je gefaald hebt als man. En dit is voor elke man een deuk in zijn ego. Maar ok, uiteindelijk doe je het toch omdat de wens voor kinderen toch groot is. De opluchting was dan ook groot toen bleek dat er uiteindelijk medisch gezien geen enkel obstakel was, zowel bij mij als bij mijn vriendin. Ik zeg opluchting, maar eerlijk gezegd is dit geen geschenk. Want als het niet lukt en er is geen medische reden… waarom lukt het dan niet? Die onzekerheid, die onwetendheid… verschrikkelijk frustrerend. Je hebt daar geen vat op. De onmacht die je voelt elke keer opnieuw en opnieuw, wetende dat je een speelbal bent van de natuur.

Van zodra je dan die beslissing hebt genomen om te starten met de behandelingen valt er op zich wel een zekere druk van je schouders. De hulptroepen zijn gearriveerd… het komt allemaal in orde nu. Maar wat je niet beseft op dat moment is dat die behandelingen een gigantische impact hebben op je leven. Als je natuurlijk zwanger probeert te geraken volstaat het om op de juiste periodes in de maand je ding te doen. Maar met vruchtbaarheidsbehandelingen… dit is een fulltime bezigheid die je sociale én professionele agenda gaat beheersen. Op zich valt het wel mee als partner aangezien jij enkel maar moet zorgen dat je olympische zwemploeg op de juiste momenten in topvorm is. Maar als vrouw heb je een druk en stipt schema om je aan te houden. De hormonen vliegen je rond de oren en dus ook de bijhorende moodswings. Absoluut niet de meest aangename periodes. Dit is ook een gigantische aanslag op je lichaam. Daarom ook dat je regelmatig een pauze moet inlassen om je lichaam terug wat te laten bekomen van al dat hormonaal geweld. Je ziet het, zelfs als partner ben je volledig mee en geinformeerd. De organisatie van je leven wordt overhoop gehaald maar al bij al hebben dit best wel goed kunnen regelen. Je hebt ook niet veel keuze hé. Of je gaat ervoor, of niet. Maar half werk, dat gaat niet bij dergelijke behandelingen.

Wat ook weinig mensen beseffen is dat je voorafgaand aan dergelijke behandelingen ook wat vragen voorgeschoteld krijgt waar je niet op bent voorbereid. Je moet toelating krijgen van een geneesheer van de mutualiteit voor terugbetaling. Daarna moet je nog een gesprek hebben met een psycholoog en dan volgt het papierwerk en daar ben ik wat van verschoten. Je krijgt keuzes die op het eerste zicht evident lijken maar waar je toch even over moet nadenken. Je moet beslissen wat er gebeurd met embryo’s die ingevroren zijn in het geval er mij iets overkomt. Mag mijn vriendin dan die embryo’s nog gebruiken. Wat als we zelf alles stopzetten en er nog embryo’s of zaadcellen ter beschikking zijn… mogen die dan worden gebruikt om wetenschappelijke testen op uit te voeren of eventueel doneren? Lijkt eenvoudig… tot men je die vragen stelt. Eerst waren we bijzonder sceptisch hierover maar uiteindelijk kunnen wij ook enkel maar geholpen worden door koppels die hiermee hebben ingestemd vóór ons. Wij plukken de vruchten van de wonderen der geneeskunde, van de testen en proeven die zijn uitgevoerd in het verleden. Je hebt dan in feite de morele verplichting om ook toekomstige koppels op de best mogelijke manier te ondersteunen.

Kortom, voor je effectief bezig bent, heb je al wat geladen beslissingen moeten nemen.

Ik moet zeggen, de pogingen die we in het UZ in Antwerpen hebben gedaan, zijn allemaal negatief geweest. En dat weegt zwaar door. Elke maand opnieuw diezelfde teleurstelling. We zijn dan verhuisd van Wuustwezel naar Tienen en daar is het dan even stil gevallen omdat het settlen in een nieuwe woning even voorrang had. We hadden ook net een cyclus lopende in het CRG in het UZA en een transfer was gepland. Daar is het echter zwaar misgelopen. Mijn vriendin had nogal veel last van endometriose en bij de pickup moesten ze elke keer dwars door die endometriose prikken. Daar is vermoedelijk een infectie opgetreden. We woonden nog maar een maand in Tienen toen midden in de nacht mijn vriendin rechtop in bed zat met gigantisch veel pijn in de buik. We zijn dan onmiddellijk naar spoed gereden waar we dan ook onmiddellijk hebben gezegd dat we met IVF bezig waren. De gynaecoloog is erbij gehaald en na wat onderzoeken en foto’s bleek dat de hele buikholte vol zat met etter en dat een operatie nodig was. Die poging was bij voorbaat al verloren. Na een weekje ziekenhuis mocht ze naar huis en hebben we beslist om terug even alles on hold te zetten. De schrik zat er in. We willen wel kinderen maar niet ten koste van de gezondheid van mijn vriendin. En dan ineens is er out of the blue een natuurlijke zwangerschap. Ongeloof. Is dit echt? Ben ik niet aan het dromen? Kan je je voorstellen hoe je dan ineens in het leven staat? Euforie, blijdschap, je wil het iedereen vertellen… maar je doet het niet. Die eerste echo bang afwachten. We zitten dan bij de gynaecoloog voor die eerste echo en een gevoel van onbehagen overvalt me. Ik voel dat er iets niet goed zit en als dan de dokter ongemakkelijk begint te zoeken en zijn wenkbrauwen fronst, weet ik het al een beetje… dit is niet goed. En inderdaad… hij moet ons dan mededelen dat er geen hartactiviteit is. Zie je wel… ik wist het. Hij wist ons wel te zeggen dat de afmetingen vrij correct waren voor de periode van de zwangerschap, wat aangaf dat het recentelijk gebeurd moet zijn. Voor alle zekerheid wordt een 2de echo gepland later die week. Maar daar wordt de miskraam bevestigd. Je blijft sterk… je vriendin ligt te wenen maar zelf dringt het niet echt door omdat de teleurstellingen zich ondertussen al hebben opgestapeld. Diezelfde avond wordt er nog een afspraak gemaakt voor een curettage. Die avond en nacht zijn een hel met veel verdriet en getroost. De dag erna sta ik zoals gewoonlijk op in mijn eentje om te gaan werken… ik maak mijn boterhammen, schenk een kop koffie uit, maar ik krijg echter geen hap door mijn keel. Het besef is er… het dringt door. Daar is die hamer… De tranen zijn er. Stilletjes, op mijn eentje… Het is pas op dergelijke momenten dat je beseft hoe hard je kinderen wil en dat iedereen zijn breekpunt heeft.

Na dergelijk voorval stop je gewoon even met alles. Genoeg is genoeg. Terug even op adem komen, je lichaam terug op krachten laten komen en even concentreren op wat andere zaken. We hebben dan na verloop van tijd terug beslist om opnieuw de behandelingen op te starten en zijn dan op aanraden van vrienden naar Jette overgestapt. Het CRG in Jette is zoveel aangenamer en naar mijn mening ook een pak professioneler. Daar was het direct van de eerste keer prijs… maar ergens was er iets niet echt in orde. De waardes stegen wél, maar niet genoeg. Uiteindelijk blijkt het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te gaan. Die werd onmiddellijk afgebroken. Opnieuw een tegenslag. Vooral ook omdat we opnieuw waren gestart met volle moed en al direct terug moesten stoppen voor 3 maanden zodat die toxische stoffen volledig zouden verdwenen zijn. Een zwangerschap in die 3 maanden zou nefast zijn voor het kindje en dat wil je natuurlijk helemaal vermijden. Na die 3 maanden zijn we direct terug gestart want er loopt een biologische klok en die tikt ongenadig verder. 2 pogingen en 3 maanden later kregen we het goede nieuws dat het deze keer echt wel goed zat… en kijk… we zijn nu 30 weken ver. Tot op vandaag is alles vlekkeloos verlopen en zit alles strak op schema. De baby groeit gestaag, is bij momenten zeer actief, de harttonen zijn sterk, er lijken geen afwijkingen. Kortom, na al de tegenslagen is het nu eindelijk aan ons.

Nu kunnen we eindelijk relaxen en genieten van een welverdiende zwangerschap en kijken we vol verwachting uit naar de komst van ons kindje. Eentje dat met bloed, zweet en tranen is gemaakt en dat met open armen wordt verwelkomd als een écht wondertje van de natuur. En in ons geval dus ook een beetje van de wetenschap. Een wetenschap die we zeer hard dankbaar zijn. Vergeef het ons dan ook dat we soms vrij enthousiast berichten over de onnozelste dingen soms. Maar als je zolang uitkijkt naar iets, dan wil je gewoon elk detail delen. Niet alles natuurlijk want dan is de verrassing er ook wat af, maar toch… gun ons dit. Denk dat we het meer dan verdiend hebben, toch?

Als ik even terugkijk naar heel die periode, dan zijn er toch wel wat dingen die ik anders zoudoen. Een grote fout die wij hebben gemaakt, is dat we dit zelf hebben proberen verwerken. Je loopt er niet mee te koop, hé. Dit ga je niet aan iedereen vertellen dat je geen kinderen kan krijgen. Dit is iets persoonlijks. Het is dan ook constant op eieren lopen. Uitvluchten zoeken, vragen ontwijken, antwoorden generaliseren, babyborrels probeer je te vermijden… het is een hel waarin je terecht komt. Elke dag opnieuw en opnieuw. Je relatie komt zwaar onder druk te staan omdat je eigenlijk enkel bij elkaar terecht kan en om dan ook nog eens naast je eigen frustratie, de frustratie van je partner te moeten verwerken. Er zijn relaties stuk gegaan voor minder. Ook die van ons heeft zwaar te verduren gehad. Als je als koppel niet stevig in je schoenen staat, dan ga je hieraan ten onder. Dit is iets wat ik zelf toch wel een beetje onderschat heb. Er zijn momenten waarop je alles in vraag stelt… Heeft het nog zin? En dat zijn de momenten waar je enkel maar uitkomt door te babbelen met elkaar, véél babbelen. Voor iemand die een muur rond zich heeft opgetrokken is dat niet eenvoudig. Dit kan je allemaal voor een groot deel vermijden door erover te praten met andere mensen. Goede vrienden, familie, collega’s… door gewoon je verhaal al eens te doen, kan je die druk al wat verminderen. Dit moet daarom niet uitgebreid zijn. Gewoon al eens vermelden dat je ermee bezig bent en dat het zwaar is. Dit kan al genoeg zijn. Zeker als man… als vrouw krijg je zowiezo al veel steun vanuit het CRG. Maar als man sta je een beetje geisoleerd en moet je zelf je weg zoeken. Als je dan beslist als koppel om dit voor jezelf te houden, dan verander je stilaan in een tikkende tijdbom.

Uiteindelijk zijn we er door geraakt als koppel en zijn we zelf enorm veranderd. We staan ook veel sterker in onze schoenen. Kortom, het is een harde periode geweest maar we hebben er veel uit gehaald en plukken er nu de vruchten van.
We zijn bijna op de bestemming van onze reis naar geluk…

One thought on “De reis naar Geluk

Comments are closed.