De reis naar geluk… ligt bezaaid met hindernissen

Begin juli heb ik nog een heel verhaal geschreven over de Reis naar geluk en dat wij bijna op onze bestemming zouden zijn. De titel van deze post zegt iets anders. De reis naar geluk… ligt bezaaid met hindernissen.
Wel, we zijn net voor de bestemming over één van die hindernissen gestruikeld.

Op 8 september is Kobe geboren, onze zoon, een wondertje van de natuur en de wetenschap. Een mooi kereltje van 53cm en 3,470kg.

DSC_0316

Maar blijkbaar had die natuur nog een eitje te pellen met ons want enkele uren voor de geboorte is Kobe jammer genoeg overleden. Een kwestie van brute pech. Onze kleine jongen heeft met zijn hoofdje de navelstreng afgekneld en is zo gestorven aan zuurstofgebrek.
Niemand zijn schuld, niets aan te doen.

De eerste gevoelens waren gevoelens van machteloosheid en ontkenning. Je bent aan het dromen en je wordt dadelijk wakker en je vriendin ligt nog zwanger en gelukkig naast je te slapen. Na een tijdje begint het door te dringen en besef je dat het toch echt is. Dan komt de pijn, het verdriet en de vragen… waarom? Waarom wij? Weet de natuur iets wat wij niet weten? Hadden we het kunnen voorkomen? Hebben we signalen gemist?

Zelfs de in de haast opgeroepen gynaecoloog zat met zijn ellebogen op zijn knieën naast het bed te schudden met het hoofd… hoe kan dit nu? En dan nèt jullie?

Koud, warm, rillen, zweten… ijl in het hoofd, hartkloppingen. Heb het allemaal gehad. Tot 2x toe moeten gaan liggen omdat het mij gewoon te veel werd.

Maar je hebt nog altijd dat kleine kereltje dat moet geboren worden. Dus dit gaat even voor. Men stelt een epidurale voor want het heeft nu geen zin meer om nog af te zien. Het is nu damage control. Pogen om ons kereltje via de natuurlijke weg te laten komen om ons een keizersnede te besparen. Dit zou zowiezo al een immens litteken zijn. Als onze Kobe via een keizersnede zou moeten komen, dan hebben we ook nog eens het fysiek litteken er bij en dat wilde men absoluut vermijden.

Ik heb eigenlijk niet veel zin om nog veel neer te schrijven. Momenteel is het leven op automatische piloot en de tijd zal de wonden moeten helen. Daarom heb ik besloten om gewoon de tekst te publiceren die ik heb gebracht op de afscheidsdienst. Deze komt recht uit het hart en zegt alles wat er gezegd moet worden. Enkele fotootjes van onze jongen staan onder de tekst.


7 jaar geleden zijn we begonnen aan een strijd. Een strijd met de natuur. We wisten toen niet dat deze 7 jaar zou gaan duren.

Een strijd die vele veldslagen heeft gekend waar de natuur altijd heeft gewonnen maar waar we toch af en toe ook zelf wat terrein hebben kunnen winnen.
De natuur bleek echter altijd te sterk voor ons.

Tot dat ene memorabele moment, begin dit jaar. Een moment van zwakte van de natuur, ons doorzettingsvermogen? Wie zal het zeggen… maar 1 ding was zeker. De strijd was gestreden, de laatste veldslag was voorbij en de natuur heeft zich gewonnen gegeven. Onze jongen was onderweg! We wisten toen uiteraard nog niet dat het een jongen zou zijn, maar dat maakte niet uit voor ons.

Hij had nog wel een tocht van 9 maanden voor de boeg over gevaarlijke wegen met vele hindernissen, maar hij stond er niet alleen voor. Wij waren gedurende deze 9 maanden bij hem om hem te beschermen tegen de vele gevaren die voor hem lagen. De eerste 4 maanden heeft zijn mama hem beschermd en ervoor gezorgd dat er hem niks zou overkomen.

Na deze 4 maanden heeft hij dan ook eindelijk kunnen kennismaken met mij, zijn papa. Dat eerste lichte schopje in de buik tegen je hand… Het was ongetwijfeld een high-five om te zeggen, “hey pa! Hier ben ik!” Dat gevoel is onbeschrijflijk. Vanaf dan verandert alles.

De maanden die volgden was het al snel duidelijk dat dit appeltje niet ver van de boom zou vallen. Het was nu al een deugniet, net als zijn papa. Tijdens de echo’s verstoppertje spelen, dat kon hij als de beste. Wanneer de dokter hem had gevonden, dan draaide hij zich snel om. Wanneer hij weer eens de grenzen van de mama aan het aftasten was en ik kwam even voelen, dan werd het stil in de buik. We hebben er dikwijls mee gelachen. Onze kapoen!

De laatste maand liet hij zich dikwijls gelden. ‘s avonds in de zetel kon je de buik zien rekken en bollen. Armpjes, beentjes, zijn poep… we hebben dikwijls zitten speculeren wat hij nu weer naar buiten aan het steken was. De hik-buien, de schrikbewegingen als er eens iets op de grond viel. Het ging niet onopgemerkt voorbij. Dit zijn momenten die we voor altijd zullen koesteren.

Een avond die we nooit nog gaan vergeten is maandagavond.
Zoals gewoonlijk had je weer de hik en moest je absoluut weer laten zien dat je een sterke kerel was. Rekken, stretchen, het was een lust voor het oog en we hebben er elke seconde van genoten want we wisten dat het niet lang meer zou duren nu.

Die nacht heb je beslist dat het tijd was, tijd om die warme beschermende cocon te verlaten en kennis te maken met de rest van de wereld.
In al die onstuimigheid ben je echter iets te enthousiast geweest.

In het ziekenhuis heeft men moeten vaststellen dat je deze grote wereld van een andere hoek zal zien dan dat we hadden gehoopt.

Je bent niet enkel als ons zoontje ter wereld gekomen, je ben geboren als Kobe, zoontje én sterretje…in alle rust, bijgestaan door je mama, door dokter Donders die ook in de maanden voordien reeds over jou waakte en er die nacht heeft voor gezorgd dat je, ongeschonden en mooi als je bent, ter wereld bent gekomen en door Natasja en Lisa die je zachtjes hebben opgevangen en vervolgens hebben verenigd met je mama. Het waren ook zij en hun collega’s die in de dagen nadien zo hard voor jou en je mama hebben gezorgd. Zo een luxe jongen… dat kan niet iedereen zeggen.
Ik was er uiteraard ook bij en heb eindelijk die handjes en voetjes kunnen voelen die zo lang je mama hebben gekriebeld. Dat kleine neusje, die lange vingertjes, lange teentjes met die kleine fijne nageltjes. Ik heb ze voor alle zekerheid nog even geteld en jawel… 10 van elk. Perfect! Gewoon perfect… waarom moest je nu zo enthousiast zijn jongen? We hadden echt nog wel even kunnen wachten hoor!

De dagen die volgden ben je omringd door de mensen die zo hard van je houden. We hebben je geknuffeld, we hebben je vanalles verteld, we hebben je gewassen, we hebben je mooie stoere kleertjes die we hadden voorzien aangetrokken, de sokjes die ik voor je had gevonden zaten als gegoten. Het mutsje paste perfect op je mooie hoofdje met dat donzig haar. Je hebt kennis gemaakt met je peter en je meter. Je tante’s, oma’s en opa… iedereen heeft je met liefde omringt.

Maar we beseffen dat we je moeten loslaten, we moeten je laten gaan zodat je je plekje kan innemen aan de hemel, op dat lege plekje dat we speciaal voor jou hebben gereserveerd. Een plekje dat voortaan zo helder zal blinken dat we het altijd zullen terugvinden, waar we ook zijn.

Lieve jongen, we waren zo klaar voor jou. Jouw eigen slaapkamertje stond klaar, je eigen hoekje in de living stond gereed. Je oma’s en opa, tante’s, nonkel, peter en meter… iedereen was klaar om je te verwelkomen in deze grote wereld en mee te helpen aan je toekomst. Lotte had zo graag gewild dat je een meisje zou zijn om mee te spelen, om te verzorgen, om te knuffelen. Thijs daarentegen stond al klaar om je te knepen in het vak te leren van Lego Technics. Zelfs zijn levensgrote Bumba heeft hij als een grote meneer uitgeleend aan jou. De kindjes van de buren keken uit naar een speelkameraadje.

Zelf hadden we zoveel plannen met jou! Ik keek er zo hard naar uit om je je eerste fruitpapje te geven of je pampertjes te verversen, je leren lopen, fietsen, je elke morgen afzetten aan de creche, op de zetel kijken naar de Formule 1, jou smeden tot een grillmeister junior. We hadden je zoveel te vertellen en te leren.

Uiteindelijk hebben we ook deze veldslag weer verloren. Maar weet dat we niet opgeven! We strijden verder. Niet vandaag, niet morgen en ook niet volgende week… maar als we er klaar voor zijn, binden we opnieuw de strijd aan zodat we later over jou kunnen vertellen tegen je kleine broer of zus wat voor een mooie, dappere jongen je wel was.

Kobe, we nemen vandaag afscheid van jou maar weet dat je een eigen rustplaatsje krijgt in je eigen mooie bedje, niet ver van ons, samen met een knuffeltje, zodat je niet alleen bent.

Misschien dat je het in de afgelopen weken zelf ook gehoord hebt… elke zaterdag om 18u30 luiden er klokken, net achter de hoek bij ons. Jouw laatste rustplaatsje is vlakbij. Deze klokken luiden vanaf nu speciaal voor jou jongen.

Rust zacht lieve KOBE, we houden van je en je zal altijd in onze gedachten blijven en altijd een plekje hebben in ons midden. We zeggen geen vaarwel… maar wel een tot ziens.

Groetjes aan Nonkel Guy, vava, bomma en bompa pukkie, bomma en bompa peter en nonkel Jos. Zij zullen je vanaf nu wegwijs maken in de wereld van sterretjes.


Voor de geinsteresseerden… hieronder de playlist van de liedjes die zijn gespeeld tijdens de afscheidsdienst van Kobe. Deze zullen vanaf nu een speciale betekenis hebben voor ons.