De harde realiteit

Vandaag, 24/10… normaal gezien zouden we nu druk in de weer moeten zijn voor de mensen te ontvangen in OC De Koepel straks… babyborrel. In plaats daarvan is er echter de harde realiteit… een geannuleerde babyborrel.

Het is ondertussen bijna 2 maanden geleden dat onze jongen in ons leven kwam en ineens ook het moment dat we hem hebben moeten loslaten. Een gebeurtenis die geen enkele ouder zou mogen meemaken. Maar wat is gebeurd, is gebeurd, en we moeten ermee leven. In de voorbije 2 maanden hebben we stapje voor stapje afscheid genomen. De wandelwagen onder de trap, de verzorgingstafel en badje in de badkamer, zijn slaapkamertje en tot slot zijn park. Dit park stond in zijn hoekje in de living en dit bleek het moeilijkste om op te bergen. We hebben alles zorgvuldig en met de grootste voorzichtigheid opgeborgen en afgedekt, ervan overtuigd dat we het nog gaan nodig hebben.
Heb al enkele keren de vraag gekregen of het niet immens moeilijk was om na die 4 dagen thuis te komen met lege handen en dan geconfronteerd te worden met een huis dat volledig klaar was voor Kobe. Het deed mij weinig. Echt. Waarschijnlijk omdat de spulletjes nog nieuw waren en dat Kobe er nog niet in had gelegen.
Waar ik wél moeite mee had, dat waren de kleine dingen zoals het restje eten van maandagavond dat nog in de frigo stond. Een leeg glas op tafel, een papiertje op tafel met het tijdstip van de weeën en hoelang ze duurden… mijn sloffen die op de mat stonden waar ik ze had uitgedaan om mijn schoenen aan te doen. Mijn trui die ik had klaargelegd op tafel om mee te nemen die nacht. Daar had ik het gigantisch moeilijk mee. Ook omdat dit de laatste dingen waren van het moment waarop we dachten van “Yes! Het is zover! Straks zijn we een gezinnetje!” …

Wat achterblijft zijn de herinneringen… een canvas van de mooiste foto die we hebben, een uitgebreid maar oh zo confronterend fotoboek met daarin slechts een fractie van de foto’s die we hebben. We hadden maar 4 dagen met onze jongen. We hebben er alles uitgehaald wat er uit te halen valt en al deze momenten zijn zorgvuldig vastgelegd. Een hand- en voetafdruk, wat kleine emotionele spulletjes die we hebben gekregen, het kaarsje dat gebrand heeft op zijn afscheidsdienst… Al de andere herinneringen zoals de vele kaartjes, tekeningen, een lokje haar, een stukje navelstreng, een nieuw exemplaar van zijn kleertjes die hij aanhad… die hebben we in een doos gestoken. Uiteindelijk zal deze doos worden vervangen door een kistje dat een mooie plaats krijgt zodat we er nog veel in kunnen kijken en hem kunnen herinneren hoe hij was.

De tranen hebben plaatsgemaakt voor stil verdriet. Ik denk nog dagelijks aan onze Kobe. Hij hangt dan ook levensgroot in onze living. Het enige wat begint te vervagen is zijn geur. En dat vind ik jammer…  Als ik een liedje hoor dat gespeeld is op zijn afscheidsdienst, dan krijg ik het moeilijk. De stilte is soms oorverdovend… wat normaal gezien een huis vol geluiden moest zijn, is nu een huis van stilte. De radio speelt, de TV staat op, het leven zet zich verder… maar toch is er die stilte. Behalve elke zaterdagavond om 18u30…

Sommige nachten lig ik wakker, denkend aan wat had kunnen zijn… de dag van de begrafenis speelt zich opnieuw af in mijn hoofd. De avond voor de bevalling gaat weer door mijn gedachten. Maar het blijft stil… geen kleintje dat honger heeft, geen gejammer. Je hoort soms mensen die zeggen dat ze weer niet geslapen hebben omdat de kleine de hele nacht heeft gehuild en dat ze veel zouden geven om toch eens te kunnen slapen. Ze hebben geen idee… ze hebben geen idee wat ik zou geven om dat te kunnen zeggen. Ook ik lig nachten wakker, maar om een hele andere reden.

De bloemen van de afscheidsdienst zijn ondertussen verwelkt op zijn rustplaatsje. Ze hebben plaatsgemaakt voor nieuwe bloemen en een knutselwerkje van Lotte en Thijs en een beeldje van Anne en Rino. We hebben ook de ruwe aarde wat verstopt door grote witte keien. Zo ligt hij er weer mooi bij. In het voorjaar gaan we dan kijken voor een definitieve gedenksteen. Het doet goed om er geregeld eens te passeren. Even stilstaan bij zijn dekentje van keien. Al had ik liever gehad dat ik kon stilstaan bij zijn bedje, boven… waar hij rustig ligt te slapen onder een dekentje van stof. Het is niet eerlijk…

Ondanks dit alles gaat het leven verder. De realiteit klopt aan. Begin november ga ik terug aan het werk, eind november begint Sindy terug met stage. We zijn ondertussen al een beetje terug de mensen aan het opzoeken. Maar die eerste confrontatie blijft hard. Elke keer weer het verhaal doen. Dit is pijnlijk en brengt veel emoties met zich mee, maar het voelt goed om dit te vertellen. De mensen zijn stuk voor stuk onder de indruk dat we er zo over kunnen praten. Ik merk ook dat ik dit nodig heb. Ben geen prater, maar dit voelt goed. Dit geeft mij het gevoel dat Kobe niet wordt vergeten.

Ik kijk niet echt uit naar begin november… ik ga ongetwijfeld blikken krijgen van medelijden en medeleven. Maar ook gaan er mensen zijn die niet gaan weten waar ze moeten kijken of wat ze moeten zeggen. Ik snap dat, ik begrijp hen volledig want er is eigenlijk niets wat je kan zeggen dat ook maar een beetje het verdriet weg neemt. Maar toch heb ik liever dat men dit dan gewoon zegt en mij niet ontloopt want dit doet mij meer zeer. Ik bijt niet… als je vragen hebt, stel ze gewoon. Wanneer het mij teveel wordt, dan zal ik dit wel zeggen.
De voorbije week heb ik 4 dagen opleiding gevolgd. Deze was al ingepland aan het begin van de zomer. Ik wou deze dan ook niet laten annuleren want ik zou dan moeten wachten tot het voorjaar om deze opnieuw te kunnen volgen. 4 dagen bij een opleidingscentrum… een mooie test om te kijken of ik er klaar voor was. Alhoewel dit niet echt representatief is. Een opleiding, samen met mensen die ik niet ken, die niets weten van wat er zich in mijn hoofd afspeelt, die niet weten wat er 2 maanden geleden gebeurd is. Ik had mij al zorgvuldig voorbereid op dé vraag: “Heb jij kinderen?”. Alhoewel ik niet echt wist hoe ik zou reageren moest die vraag ook écht komen. Zou ik dan zeggen “Ja, ik heb 1 zoon sinds 2 maanden…”, wetende dat ik ook de rest zou moeten vertellen of zou ik zeggen “Neen, geen kinderen”? Met dat laatste zou ik er vanaf zijn. Maar dat laatste voelt niet goed. Bah. Uiteindelijk zijn de gesprekken on-topic gebleven en is er louter over de materie van de opleiding gesproken.

Op het werk heeft men mijn lopende projecten en klanten opgevangen. Weet echter niet wat er gecommuniceerd is naar de klanten en of ze effectief weten waarom een collega mijn interventies heeft overgenomen of dat men gewoon is op de hoogte gebracht dat ik onbeschikbaar ben wegens privé-redenen. Wat gaat dit geven als ik terug bij deze klanten kom? Ik weet het niet… kijk er eerlijk gezegd tegenaan met een bang hartje.

De steun die we afgelopen 2 maanden aan elkaar hebben gehad is enorm. Als ik toch iets positief moet meenemen uit deze zeer spijtige gebeurtenis, dan is het dat we dichter bij elkaar staan dan ooit. Je hoort soms verhalen dat één van de partners dichtklapt en zichzelf de schuld geeft of de ander de schuld geeft en dat men verder en verder uit elkaar groeit tot op een punt dat men uit elkaar gaat. Bij ons is er het tegenovergestelde… Het is enkel jammer dat Kobe er niet meer bij is om te zien hoe graag zijn papa en mama elkaar zien. Maar ik ga er vanuit dat hij het weet en voelt en dat hij toch het gevoel heeft dat hij iets heeft kunnen doen in zijn korte tijd dat hij bij ons was.

Maar zoals ik al zei in het begin er is die harde realiteit. We moeten door, we moeten vooruit. We zijn er klaar voor… we hebben alles een plaatsje kunnen geven. Kobe zal altijd een herinnering blijven en hij zal altijd een plaats hebben in ons midden. Maar blijven stilstaan en niet meer leven is niet goed. Je moet iets hebben om naar uit te kijken, een doel in je leven. En ons doel is klaar en duidelijk… een broertje of zusje voor Kobe. We hebben groen licht gekregen van de gynaecoloog… alle systemen zijn terug volledig operationeel. Dus we kunnen terug van start gaan. De periode van nieuwe hoop is aangebroken. Ik hoop dan ook dat mijn volgende post hier terug eentje is van blijdschap.