Welkom kleine Bram

Eindelijk is het zo ver. Hier hebben we zeer lang naar uitgekeken. op 24/04 werd onze Kobe* grote broer van Bram. Een stevig kereltje van 4,025kg en 53cm.

Bram-01

Het zijn een helse 9 maanden geweest. Mensen zeggen altijd dat je moet genieten van een zwangerschap. Misschien voor velen wel. Maar voor mij was het allesbehalve genieten. Je kan je nu afvragen hoe een vader nu niet kan genieten van een zwangerschap. De moeder, ok. Die heeft alle lasten erbij. Maar begrijp mij niet verkeerd… uiteraard waren er veel momenten dat WE konden genieten. Jawel, we. Vooral wanneer de schopjes voelbaar zijn, dan is het genieten. Maar tegelijkertijd ben je ook op geen enkel moment nog gerust. Zeker niet als je even niets meer voelt. Of de periode tussen de moment dat Sindy niet meer misselijk was en de moment dat de bewegingen voelbaar zijn. Dat zijn stresserende momenten omdat je in een blinde periode zit waar je buiten het buikje dat langzaam groeit eigenlijk geen gevoel hebt dat je zwanger bent. En van zodra het einde van de zwangerschap nadert, begin je je opnieuw meer en meer zorgen te maken. Je leest en hoort in de krant wat berichten zoals het bericht van Sergio Herman en zijn vrouw die hun kindje hebben verloren op het einde van de zwangerschap. Dat zijn dingen die je echt niet wil lezen op zo momenten. Zeker niet als je zelf in die schoenen hebt gestaan. Dan is elk signaal een paniekmoment.

Maar uiteindelijk kan je echt niets doen om het meer draaglijk te maken. En dat is frustrerend. Naar het einde toe heb je zowiezo meer controles en je kan op elk moment van de dag en zoveel als je wil, langsgaan op de materniteit om even aan de monitor te liggen als je even ongerust bent of je zorgen maakt. Men moedigt dit zelfs aan. Maar dit neemt de zorgen maar even weg want wij weten dat het een kwestie van uren kan zijn. Je kan een perfecte monitor hebben, naar je wagen stappen op de parking en het kan daar al mislopen. Ze geven eigenlijk een vals gevoel van zekerheid. Maar het is wel goed dat deze er zijn, zodat je af en toe toch nog die bevestiging krijgt dat het nog OK is. Ook al weet je dat dit niets wil zeggen. Het liefst van al zou je willen dat je vrouw 24/7 aan de monitor ligt. Maar dit is uiteraard praktisch niet realistisch…

Bram was uitgerekend voor 29/04. Maar op 14/04 werd ik iets na middernacht wakker gemaakt door Sindy die naast het bed stond te trillen op haar benen. Mijn eerste reactie was: “Is er nog beweging?”. Want ik vreesde een zelfde scenario als bij Kobe*. Gelukkig kreeg ik bevestigend antwoord. Meer dan genoeg beweging. OK… next step. Wat gaan we doen? Nog afwachten of eens bellen met materniteit? Afwachten was geen optie, dat was klaar en duidelijk. Ondanks het feit dat er beweging was, was er toch nog altijd een ongerustheid. Dus gebeld naar materniteit. Zij kenden de voorgeschiedenis en namen ook geen risico… kom maar naar materniteit. Daar hebben we aan de monitor gelegen en bleken het oefenweeen te zijn maar was er ook reeds 4cm opening. Verder was er volop beweging in de buik, en een gezond hartslagje op de monitor. Weer een beetje gerustgesteld. Maar de vroedvrouw twijfelde om ons gewoon terug naar huis te sturen en na consultatie met de gynaecoloog van wacht hebben ze beslist dat we mochten blijven en werden we verhuisd naar het verloskwartier. Daar hebben we dan gelegen en gewacht… uiteindelijk bleef het bij 4cm. 16u later was er nog steeds geen vooruitgang. Dan hebben we beslist om het af te breken. Sindy is wel nog een nacht gebleven ter observatie. Dit was het begin van de meest stresserende 2 weken uit mijn leven.

Gedurende die 2 weken hebben we ettelijke keren aan de monitor gelegen. Vrijdag 21/04 moesten we op controle bij de gynaecoloog en die stelde voor om niet langer te wachten en het lot niet langer te tarten. Hij zou maandag 24/04 de vliezen gecontroleerd breken.
Toen we ‘s maandagsmorgen ons aan het installeren waren op de kamer heeft onze meneer echter eigenhandig de vliezen gebroken en zijn we verhuisd naar de verloskamer. Daar hebben we nog tot 14h15 moeten wachten op de bevalling zelf. Omdat onze grote vriend geen seconde stil lag hebben ze beslist om de uitwendige monitor te vervangen door een STAN-monitor, waarbij een electrode rechtstreeks op het hoofdje wordt geplaatst om zo een accurate meting te hebben en ook een indicatie te hebben wanneer de baby in nood zou verkeren nog voor dit effectief het geval zou zijn. Een hele geruststelling.
Maar je ziet dan op die monitor bij elke contractie de hartslag van de baby naar beneden duiken… perfect normaal zegt men ons. Hij mag enkel niet te dikwijls te diep zakken omdat hij dan van te ver moet terugkomen na elke wee. Als je dan bij elke wee even hoort dat de STAN geen hartslag registreert gedurende een seconde of 5, dan voel je die paniek weer naar boven komen. We bekijken elkaar… keizersnede… NU! De vroedvrouw knikt begrijpelijk en belt de gynaecoloog. Die vindt het echter nog te vroeg om nu te beslissen. Komaan vriend! Ik sterf hier van de stress!

Om 14h is de gynaecoloog dan gearriveerd en is men eraan begonnen. Om 14u15 was het achter de rug. Maar hij heeft zich niet zomaar gewonnen gegeven. Zijn hoofdje lag in de verkeerde richting. Hierdoor was een keizersnede nog steeds niet uitgesloten. Maar men wilde eerst proberen via een gewone bevalling door gebruik te maken van een kiwi-cup en dan tijdens het persen het hoofdje te draaien. Tegelijkertijd werd de kinderarts verwittigd om af te komen. Blijkbaar routine wanneer ze zo’n cup gebruiken. Men is er in geslaagd om het te draaien en het team in de operatiezaal dat klaarstond voor een keizersnede uit te voeren, mocht beschikken. Er was echter wel een groot probleem. Het hoofdje was wel gedraaid, maar de romp niet volledig. Hierdoor zat een schoudertje klem. Als je ooit een gynaecoloog wil zien paniekeren, dit was zo’n moment. Nu was het een kwestie van minuten… het moest nu gebeuren want de baby verkeerde in nood. Een extra knipje, even met 2 extra duwen op de buik, met 2 trekken aan die cup… geen prettig moment! De dokter was net binnen toen men Bram gehaald had en die heeft hem direct meegenomen naar de recovery ernaast om hem de eerste zorgen te geven. Geen geween, geen gekreun… Het heeft slechts een minuutje geduurd, maar het leken uren… dan ineens een gil, een ween. Hij heeft het gehaald! Alle emoties de vrije loop!
We hebben hem dan een minuutje gezien en vastgehad. Daarna heeft hij 3 dagen op neonatologie gelegen om terug op krachten te komen want hij had het echt moeilijk die eerste uren.

Maar alles is goed gekomen. Onze jongen had ongetwijfeld een beschermengel die over hem heeft gewaakt.

Nu kunnen we beginnen aan het volgend hoofdstuk in ons leven. Kobe* zal altijd onze eerstgeboren zoon blijven maar hij is in goede handen waardoor we onze aandacht nu kunnen geven aan Bram die naast zijn ouders ook zijn grote broer heeft die over hem zal waken.

We zijn ondertussen 2 weken verder. Bram is een guitig baasje met een enorme eetlust 🙂 Heeft hij waarschijnlijk van de papa. 

Bram-02 Bram-03

Ik probeer mijn enthousiasme wat beperkt te houden omdat ik weet dat er mensen mijn posts over Kobe* hebben gelezen en hebben gereageerd dat ze ook met dergelijke zaken worstelen en zij niet zoals ons het geluk hebben om alsnog zo’n wondertje te mogen verwelkomen. Voor hen kan ik enkel maar hopen dat er ook goed nieuws volgt. De hoop niet opgeven klinkt cliché, maar het is jammer genoeg het enige wat je kan doen.

Toch ook even een dikke pluim voor de mensen van de materniteit en neonatologie van RZ Tienen. Zij hebben ons die laatste 2 weken voor de bevalling en de week na de bevalling enorm goed begeleidt. Ze wisten waar we van kwamen en gingen heel begripvol en geduldig te werk. Ze luisterden naar onze verhalen, onze bezorgdheden en probeerden dit ook zo over te brengen aan de dokters. In het bijzonder vroedvrouw Petra en stagiaire Caroline die erbij waren tijdens de bevalling, en de uren voor en na de bevalling. Zij stonden op elk moment klaar voor ons. Ik ga ervanuit dat ze dit uiteraard voor alle toekomstige mama’s en papa’s doen. Ook Gerbe van neonatologie… zo fijn en lief dat zij omging met de kleine ukkepukjes. Ik heb een grote bewondering voor hen. Zij hebben ons het gevoel gegeven dat we niet gewoon patient x waren, maar dat we echt meetelden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*